the fifth Transgender Remembrance Day

Dear friends, comrades, colleagues, and others, This year on 21st November we will be holding the fifth Transgender Remembrance Day in the Netherlands, in Utrecht. The program on 21st November will be as follows: We will be gathering at ACU (Voorstraat 71, 10 mins walk from Utrecht Central Station), at 6.30 PM to march through the town centre to Dom Square (Domplein), where we will hold the commemoration ceremony. During the afternoon there will also be a street exhibition on the town hall bridge (Stadhuisbrug) (5 minutes from Central Station). Starting at 4 PM there will be a meeting in ACU where we will a conduct interviews with activists from Peru, Serbia, and Turkey, via the internet. For those who have participated in the afternoon activities, food will be served before we march to Dom Square. The ceremony on Dom square will begin at 19.30. Before the commemoration, there will be a few speakers. Confirmed speakers are Transgender Network Netherlands board member Monica Dreamgirl and young transgender acitivist Sophie Schers. We hope a member of the Turkish transgender community will join us, to tell us more about the problems transgendered speople face over there. This will be followed by a roll call of the victims of transphobia who were killed in the last year. As we read the names, white balloons will be released. For hearing impaired and deaf people a sign language interpreter will be present from 18 hours till the end of the ceremony We still need volunteers to help us build the expo on the night before in the LAC at Herengracht 29 in Amsterdam. Like last year we need to fill the towers with posters and pictures and texts. We can’t do that with only four people so we really need your assistance! Please reply if you want to help us out. We hope you will join us on 21st November, please help us spread the word. info@transgendernetwerk.nl — It ain’t over till the fat drag queen sings and she’s not singing until we win

Iran: Revoke Death Sentences for Juvenile Offenders

Iran should immediately halt the planned executions of three men under charges of male homosexual conduct allegedly committed when they were children, Human Rights Watch said today.  

Mehdi P., from Tabriz; Moshen G., from Shiraz; and Nemat Safavi, from Ardebil, were accused in separate cases of committing homosexual acts when they were under age 18.  No date has been set for their execution yet, but the lawyer representing two of the men fears that it could happen any day.

“Killing people for what they did as children is wrong and repellent, and killing them for alleged homosexual conduct is just as wrong and repellent,” said Sarah Leah Whitson, Middle East and North Africa director at Human Rights Watch. “The Iranian government has flouted its most basic human rights obligations in allowing these cruel death sentences.”

Mehdi P. and Moshen G. denied the charges, and no witnesses testified against them. Safavi was arrested at the age of 16 in 2006, and tried by a court in Ardebil, where he is being held.

The courts sentenced all three to death despite the requirement in Iran’s shari’a-based criminal code that sexual offenses require a confession repeated four times or the testimony of four male witnesses.  However, the code allows judges to use their “knowledge” in determining guilt where no such evidence is available, a dangerously elastic provision. Judges relied on such discretionary “knowledge” to sentence Mehdi P. and Moshen G.  No information is available on the source of evidence for the third judgment.

Iran leads the world in executing juvenile offenders – at least seven in 2008, and at least three so far in 2009. The execution of another juvenile offender, Safar Angooti, who was charged with murder, was scheduled for October 21 but postponed at the last minute for a month. In February, the United Nations General Assembly called on Iran to abolish the execution of persons who were under age 18 at the time of their offense.

The juvenile death penalty is prohibited in international law, and the prohibition is absolute. Both the Convention on the Rights of the Child (CRC) and the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) specifically prohibit capital punishment of persons under 18 at the time of the offense. These provisions reflect the reality that children are different from adults, and lack the experience, judgment, maturity, and restraint of an adult. Iran ratified the ICCPR in 1975 and the CRC in 1994.

Lavat – consummated sexual activity between males, whether penetrative or not – is punishable by execution in Iranian law. Article 111 of the Code of Islamic Punishments or Penal Code states that “Lavat is punishable by death so long as both the active and passive partners are mature, of sound mind, and have acted of free will.” Tafkhiz – the rubbing together of thighs or buttocks or other forms of non-penetrative “foreplay” between men – is punishable by one hundred lashes for each partner, according to Articles 121-122 of the Penal Code. Recidivism is punishable by death on the fourth conviction.

In addition, Article 123 of the Penal Code further provides that “If two men who are not related by blood lie naked under the same cover without any necessity,” each one will receive 99 lashes. Articles 127 to 134 stipulate that the punishment for sexual intercourse between women is 100 lashes and if the offense is repeated three times, the punishment is execution.

The International Covenant on Civil and Political Rights states that nations that have not abolished the death penalty must only impose it for the “most serious crimes.” The Human Rights Committee, which authoritatively interprets the covenant, has said that should mean the death penalty should be a “quite exceptional measure.” In its 1994 landmark decision in the case of Toonen v. Australia, the Human Rights Committee held that laws criminalizing homosexual conduct violate the rights to privacy and protection from discrimination.

In 2008, the Deputy Attorney General of Iran announced that Iranian judicial authorities would ban the juvenile death penalty for non-murder-related offenses, effective immediately, pending parliamentary approval.

Human Rights Watch opposes capital punishment in all circumstances because of its cruel and inhumane nature. Human rights principles and protections are founded upon respect for the inherent dignity of all human beings and the inviolability of the human person. These principles cannot be reconciled with the death penalty, a form of punishment that is unique in its cruelty and finality. The intrinsic fallibility of all criminal justice systems assures that even when full due process of law is respected, innocent persons may be executed.

“These three death sentences violate promises the Iranian government has repeatedly made, to the international community and to its own people, to stop executing people for crimes they committed as children,” Whitson said.

اعتراض به حکم اعدام سه نوجوان همجنسگرا

دیدبان حقوق بشر، با صدور بیانیه‌ای از دولت ایران خواست حکم اعدام سه نوجوانی که متهم به «انجام عمل همجنس‌گرایی» هستند را متوقف کند.

بنا به این بیانیه مهدی. پ از تبریز، محسن. ق از شیراز و نعمت ص از اردبیل در پرونده‌های جداگانه‌ای، متهم هستند هنگامی که کمتر از هجده سال داشته‌اند «اعمال همجنس‌گرایانه» انجام داده‌اند. وکیل دو نفر از متهمان از احتمال اجرای ناگهانی حکم اعدام موکلانش ابراز نگرانی کرده‌است.

سارا لی ویتسون، مدیر بخش خاورمیانه و شمال آفریقای دیدبان حقوق بشر، گفت: «کشتن افراد برای آن‌چه که در کودکی انجام داده‌اند اشتباه و زننده ‌است و کشتن آن‌ها با ادعای اعمال همجنس‌گرایی به همان اندازه زننده و اشتباه است.»

به گفته وی: «حکومت ایران با اجازه دادن به چنین احکام اعدام بی‌رحمانه‌ای پایه‌ای‌ترین تعهدات حقوق بشری خود را به مسخره گرفته‌است.»

بنا به این گزارش مهدی.پ و محسن.ق اتهامات یاد شده را انکار کرده‌اند و هیچ شاهدی علیه آنها شهادت نداده‌است.

دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید که حکم صادر شده برای این سه تن برخلاف قانون مجازات اسلامی است.
بر اساس قانون مجازات اسلامی، اثبات آنچه «لواط» نامیده می‌شود مشروط به چهار بار اعتراف متهم و یا شهادت چهار شاهد بالغ است.

به گزارش دیدبان حقوق بشر «عِلم قاضی»، که یکی دیگر از «مستندات اثبات لواط» در ایران است، مبنای صدور حکم اعدام برای مهدی.پ و محسن.ق قرار گفته‌است. بنا به این گزارش «هیچ اطلاعاتی در خصوص منبع چنین مدرکی برای چنین قضاوتی در دسترس نیست.»

لواط، به معنی عمل جنسی میان مردان است و طبق قوانین ایران مجازات اعدام برای آن در نظر گرفته شده‌است. ماده ۱۱۱ قانون مجازات اسلامی تاکید می‌کند که «لواط در صورتی موجب قتل می‌شود که فاعل و مفعول بالغ و عاقل و مختار باشند.»

معاون دادستان کل ایران، سال گذشته اعلام کرد که مقامات قضایی مجازات مرگ را برای کودکان و نوجوانان در مورد جرایم غیر از قتل ممنوع می‌کنند.

مدیر بخش خاورمیانه وشمال آفریقای دیدبان حقوق بشر، می‌گوید: «این سه حکم اعدام قول‌هایی را حکومت ایران پیش از این به جامعه بین‌المللی و مردمش داده تا مجازات مرگ را برای کسانی که در زمان کودکی مرتکب جرم شده‌اند متوقف نماید نقض می‌کند.»

ایران در سال ۲۰۰۸ هفت نوجوان و در سال ۲۰۰۹ سه نوجوان را اعدام کرده‌است. در ماه فوریه سال جاری، مجمع عمومی سازمان ملل از ایران خواست تا قانون اعدام کسانی که در سنین زیر ۱۸ سالگی مرتکب جرم می‌شوند را لغو کند.

پیمان‌نامه حقوق کودک اعدام افراد زیر ۱۸ سال را ممنوع کرده‌است. ایران این پیمان‌نامه را امضا کرده و بر اساس قوانین بین‌المللی موظف به اجرای آن است.

ایران بالاترین آمار اعدام کودکان در جهان را دارد. در سه سال گذشته ۳۵ کودک در جهان اعدام شده‌اند. ۲۹ تن از این افراد در ایران به دار آویخته شده‌اند. در حال حاضر ۱۳۰ کودک در ایران در معرض اجرای حکم اعدام قرار دارند

جلسه ی هیئت امنای شورای حقوق بشر همجنسگرایان ایرانی

جلسه ی هیئت امنای شورای حقوق بشر همجنسگرایان ایرانی

تاریخ: پنجشنبه 22 اکتبر 2009

محل: فضای الکترونیکی اسکایپ

زمان شروع جلسه: ساعت هفده به وقت اروپای مرکزی برابر با یازده صبح به وقت شرق امریکا

حاضرین:

• مانی زانیار، رئیس شورا از هلند
• آرشام پارسی، دبیر شورا از تورنتو

آریا ایران آرا، معاون هماهنگ کننده شورا به دلایلی نتوانست در جلسه حاضر شود و درخواست نمود که گزارش جلسه برای او ارسال گردد.

گزارش جلسه

در ابتدا مانی زانیار از عدم حضور آریا ایران آرا گلایه کرد که چرا در اولین جلسه ی شورا شرکت نکرده است و چنانچه  عضویت در این شورا برای او اهمیت ندارد باید اعلام کند. شورا متکی به اعضایش است و اعضای شورا باید به فعالیت های خود در شورا اهمیت خاصی بدهند تا شورا بتواند کارآیی لازم را داشته باشد.

این شورا تقریبا نزدیک به یک سال است که اعلام موجودیت کرده است و عملن تا به حال فعالیت خاصی نداشته است. باید آن را فعال کرد و اقداماتی که در ابتدا به عنوان هدف تعیین شده است را پیگیری و اجرا کرد. مانی زانیار در این مدت به دنبال کارهای ثبت شورا در هلند بوده است و در حال تهیه ی مدارک لازم می باشد. ترجیح بر این است که شورا در هلند ثبت شود زیرا فعالیت های بهتری می تواند در اروپا انجام دهد.

در حالت ایده آل می بایست شورا چند بار در ماه و حداقل یک بار در ماه جلسه داشته باشد و به گزارشات و موارد روز رسیدگی و اقدام کند.

در این جلسه در ارتباط با گزارش مانی زانیار در وبلاگش در ارتباط با ترکیه و مسائل مربوط به پناهندگان و سازمان ها به صورت مفصل صحبت شد و شواهد و مدارک موجود مورد بررسی قرار گرفت. شورا تصمیم گرفت که بیانیه ای در این مورد تهیه و منتشر نماید. مانی زانیار قرار است که پیش نویس این بیانیه را تهیه و برای تصویب نهایی به اعضای شورا ارائه دهد.

به پیشنهاد مانی زانیار شورا قرار است بر روی برگزاری یک سمپوزیوم در اروپا وارد بحث و گفتگو شود که به جلسات آتی موکول شد و در این مدت می بایست اعضای شورا پیش نویس نیازها و اهداف این سمپوزیوم را تهیه نمایند.

در پایان صبا راوی نیز به صورت تلفنی در جلسه ی شورا حاضر شد و به برخی سوالات اعضای شورا پاسخ داد. همچنین شورا در ارتباط با عضویت صبا راوی نیز بحث و تبادل نظر خواهد کرد. شورا تصمیم دارد که تعدادی از فعالان حقوق دگرباشان ایرانی را برای عضویت در شورا دعوت کند لذا این افراد می بایست تا جلسه ی بعد شناسایی و به شورا پیشنهاد گردند.

زمان پایان جلسه: ساعت نوزده به وقت اروپای مرکزی برابر با ساعت سیزده به وقت شرق امریکا

حقوق بشر

اصلا حقوق بشر در هیچ جای دنیا معنی و مفهومی نداره به این نتیجه رسیدم که هرکسی مفهوم خاصی از حقوق بشر دارد.فعالان حقوق بشر ایرانی نیز از این مسئله مستثنی نیستند و جز آزار و اذیت همکارانشون کار دیگری بلد نیستند و همه منم منم دارند.یک نمونه ساده همین سازمانهای فعال حقوق دگرباشان است چه ایرانی و چه غیر ایرانی وقتی با پناهجویان صحبت میکنم حرفهایی به گوشم میرسه مغزم سوت میکشه یکی میگه فلان  سازمان گفته که با فلان سازمان همکاری نکن تا ما در پرسه پناهجویی  کمکت کنیم یا سازمانی که امریکایی هست و در ترکیه فعالیت میکنه به بچه ها میگن که اگر بدونیم از سازمانهای دیگر کمک بخواهید ما دیگر پرونده شما را به عهده نمیگیریم.در بعضی از تازه ترین خبرها نیز بعضی از سازمانها پناهجویان ایرانی را حتی تهدید هم میکنند که احتمال دارد که پرونده شما با قدرتی که ما در کمیساریان عالی پناهندگان داریم دست کاری کنیم .

در جایی دیگر پناهجویی به علت همکاری با یکی از سازمانها در گذشته نتوانسته حمایت دیگر سازمانها را جلب کند و هنوز بلاتکلیف هست.یکی دیگر از مشکلات پناهجویان به خصوص در ترکیه تفرقه بین آنها هست واقعا عجیبه همه هم احساس و همه دارای یک هدف و لی با یکدیگر دشمن.این درد بزرگی هست نمیدانم علت این تفرقه چیست و چه کسانی تفرقه افکن هستند؟

در جایی دیگرپناهجویانی که با سازمانهای مدافع حقوق بشر در ترکیه همکاری میکنند نیز در حق هم احساسان خود قصور میکنند و حتی در جوابگویی به ایمیل های آنها کوتاهی میکنند.عجب بیهوده میتازیم.

از این تفرقه خسته شده ایم همه من و شما و از همه بدتر بچه های داخل ایران که اصلا کاری برای آنها انجام ندادیم و دستمان نیز کوتاه هست.

کاش کمی با هم مهربان تر باشیم.